- Szukam toksykologa podobno

„— Szukam toksykologa... podobno jest na przedstawieniu.
— To co, szpital sam go nie mógł wydzwonić
— Dzwonią już do kogoś innego, ale zdaje się nikogo nie ma w domu... Wybiegłem na własną rękę.
Wielkie przejęcie się czy zdenerwowanie, dochodząc swego szczytu, niekiedy ma skłonność przemieniać się w psychiczny bezruch. To się stało teraz z Wachickim. Siedział nieruchomo.
—Pan świetnie mówi po polsku — posłyszał. Chwycił się za drzwiczki, bo w tej chwili autem zarzuciło. Nie chciało mu się rozmawiać.
—i A dlaczego bym nie miał, ha... — mimo to odrzekł — skoro mówię tak od kołyski.
Młody jegomość, trzymając tylko jedną rękę na kierownicy, i wcale nie troszcząc się o to, co mogło być przed nim na jezdni, odwrócił ku niemu twarz.
— Doprawdy... Głowę bym dał, że przyjechał pan z Argentyny albo Honolulu. Bo ja wiem skąd!... Ma pan takie ubranie i kapelusz, jakie widuje się tylko w kinach. Bo ja wiem Można pomyśleć, że jest pan plantatorem kawy.
Pss... psss... zaszeleściły opony i auto skręcając aż się przechyliło. Latarnie wznosiły się w górę i schylały w dół. Jakiś przechodzień odskoczył na bok;. Wszystko migotało tak szybko, że Wachicki prawie nie mógł się połapać, którędy jadą. Wtem rozpoznał placyk i pomnik siedzącego Kopernika. Tu z prawej strony niemo a obojętnie tkwił gmach Kasy Maniowskiego, z lewej zaś na rogu mżyła elektryczność w oszklonych drzwiach knajpki „Pod Karasiem".“(3)